25-7-2009……4-5-2010
God looked around his garden
And He found an empty place.
Then He looked down upon the earth,
and saw Milan's lovely smile and face.
He put His arms around him
and lifted him.
God's garden must be beautiful,
He always takes the very best!
Welkom….! Kom binnen en kijk rond…
Mijn weblog is er ééntje voor gedachten, gedichten, mijmeringen, natuur, foto’s en nog veel meer!!
Snuffel gezellig rond!
Ik zou het ontzettend leuk vinden als je een berichtje achterliet!
<embed
17 juli 2005 - 17 juli 2006
Voor altijd in mijn hart…
Eén jaar voorbij
de pijn
het missen blijft
die 2 weken
nu 1 jaar
geleden
een
fijne herinnering
zo kostbaar
ondanks
het verdriet
om wat komen ging.
Vandaag stond ik bij je graf,
zette bloemen bij je neer
en net als elke andere keer
wenste ik, dat je hier nog was.
Leeggewaaide bomen
starend in de mist,
als vervlogen dromen
uitgewist.
In een nevelachtig-niets zijn
blijft alleen de pijn.
Jij, verliezend en verloren,
kil en zonder oren,
stopte iets te zijn.
Wanneer je verdrietig bentblik dan opnieuw in je harten je zult zien, dat je weentom wat je vreugde schonk.
Ze zeggen, herinneringen zijn goud, misschien is dat wel waar, maar ik wìl geen herinneringen, ik wil, dat jij er bent. Zòveel keren mis ik je zòveel tranen huil ik. Als ik de macht had gehad was je nooit doodgegaan.Toen je er nog was, hield ik van je, nu je dood bent, doe ik dat nog steeds, in mijn hart heb jij een speciale plaats, die niemand innemen kan. Als tranen een trap konden bouwen en hartepijn een weg, liep ik de weg naar de hemel en nam je mee terug. Suzan
Wild sloeg de zilte zeewind door haar haar, bewoog op het ritme van de wind. Zij, in donker gewaad, uitkijkend over de zee, aan haar voeten, kleine schimmen, zoekend langs het strand, een laatste zonsondergang vangend, het haar uit de ogen strijkend. Schepen aan de horizon,hun weg zoekend. Gedachten aan de stad drukte, auto’s. Hoe anders was dit leven, water, lucht en rust. Onverstoorbare rust. Hier te kunnen leven, de rust te leren, de zilte, zoute zoetheid van een eiland.
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Het water gaat er anders dan voorheen.
De stroom van een rivier, hou je niet tegen
het water vindt er altijd een weg omheen.
Misschien eens, gevuld door sneeuw en regen,
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee,
om hem dan, glad en rond gesleten,
te laten rusten in de luwte van de zee.
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
ik leverde het bewijs van mijn bestaan,
omdat door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer die zelfde weg zal gaan.
geschreven : Bram Vermeulen gezongen : Paul de Leeuw
Teer wit sterke belofte de winter keert.
…gespot op internet.